ကွန်ဟိန်းမြို့
| ကွန်ဟိန်းမြို့ ဝဵင်းၵုၼ်ႁဵင် | |
|---|---|
| မြို့ | |
| Kunhing | |
 | |
  ကွန်ဟိန်းမြို့ | |
| ကိုဩဒိနိတ်: 21°18′10″N 98°25′38″E / 21.30278°N 98.42722°Eကိုဩဒိနိတ်: 21°18′10″N 98°25′38″E / 21.30278°N 98.42722°E | |
| နိုင်ငံ |  မြန်မာ |
| ပြည်နယ် |  ရှမ်း |
| ခရိုင် | နမ့်စန်ခရိုင် |
| မြို့နယ် | ကွန်ဟိန်းမြို့နယ် |
| ပင်လယ်ရေ မျက်နှာပြင်အမြင့် | ၁၆၅၄ ပေ (၅၀၄ မီတာ) |
| အချိန်ဇုန် | မြန်မာစံတော်ချိန် (UTC+6.30) |
ကွန်ဟိန်းမြို့ (ရှမ်း: ၵၼ်းႁဵင်၊ အင်္ဂလိပ်: Kunhing) သည် မြန်မာနိုင်ငံ၊ ရှမ်းပြည်နယ်တောင်ပိုင်း၊ လွိုင်လင်ခရိုင်၊ ကွန်ဟိန်းမြို့နယ်၏ မြို့နယ်ရုံးစိုက်ရာ မြို့တစ်မြို့ ဖြစ်သည်။ ရန်ကုန်-မန္တလေး-တောင်ကြီး-ကျိုင်းတုံ-တာချီလိတ် ပြည်ထောင်စုလမ်းမကြီးပေါ်တွင် တည်ရှိပြီး ရှမ်းပြည်နယ်တောင်ပိုင်းနှင့် အရှေ့ပိုင်းဒေသများကို ဆက်သွယ်ပေးသည့် အဓိကတံခါးပေါက် မြို့တစ်မြို့ ဖြစ်သည်။[၁]
ဝေါဟာရဖြစ်ပေါ်လာပုံ
[ပြင်ဆင်ရန်]"ကွန်ဟိန်း" ဟူသော အမည်သည် ရှမ်းဘာသာစကား "ၵုၼ်ႁဵင်" (ကွန်ဟိန်း) မှ ဆင်းသက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ ရှမ်းဘာသာဖြင့် "ကွန်" (ၵုၼ်) ဆိုသည်မှာ ကျွန်း သို့မဟုတ် ရေလယ်ကျွန်း ဟု အဓိပ္ပာယ်ရပြီး၊ "ဟိန်း" (ႁဵင်) ဆိုသည်မှာ တစ်ထောင် ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ ရှေးယခင်က မြို့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ နမ့်ပန်ချောင်းအတွင်း၌ ရေလယ်ကျွန်းငယ်လေးပေါင်း တစ်ထောင်ခန့် ရှိသည်ကို အစွဲပြု၍ ကျွန်းတစ်ထောင်မြို့ ဟု ခေါ်ဆိုရာမှ "ကွန်ဟိန်း" ဖြစ်လာခဲ့သည်။[၂]
ပထဝီဝင်နှင့် လမ်းပန်းဆက်သွယ်ရေး
[ပြင်ဆင်ရန်]ကွန်ဟိန်းမြို့သည် ပထဝီဝင်အနေအထားအရ အလွန်အရေးပါသော နေရာတွင် ရှိသည်။ မြို့၏အနီးတွင် သံလွင်မြစ်၏ လက်တက်တစ်ခုဖြစ်သော နမ့်ပန်ချောင်း ဖြတ်သန်းစီးဆင်းသွားပြီး မြို့အရှေ့ဘက် ၁၀ မိုင်ခန့်အကွာတွင် သံလွင်မြစ်ကူး တာကော်တံတား တည်ရှိသည်။[၃]
- အနောက်ဘက်တွင် ကာလိမြို့၊ ခိုလမ်မြို့၊ နမ့်စန်မြို့နှင့် တောင်ကြီးမြို့များသို့ လည်းကောင်း၊
- အရှေ့ဘက်တွင် သံလွင်မြစ် (တာကော်) ကို ဖြတ်၍ ရှမ်းပြည်နယ်အရှေ့ပိုင်း ကျိုင်းတုံမြို့နှင့် တာချီလိတ်မြို့ (ထိုင်းနယ်စပ်) များသို့ လည်းကောင်း ပြည်ထောင်စုလမ်းမကြီးအတိုင်း တိုက်ရိုက်ဆက်သွယ် သွားလာနိုင်သည်။
လူဦးရေနှင့် စီးပွားရေး
[ပြင်ဆင်ရန်]ကွန်ဟိန်းမြို့တွင် ဌာနေတိုင်းရင်းသားများဖြစ်ကြသော ရှမ်းလူမျိုးများ အများစု နေထိုင်ကြပြီး၊ ဗမာ၊ ပအိုဝ်းနှင့် အခြားသော တိုင်းရင်းသားလူမျိုးစုများလည်း ရောနှောနေထိုင်ကြသည်။[၁] လမ်းပန်းဆက်သွယ်ရေး အချက်အချာကျသဖြင့် ခရီးသွားလာရေး အခြေပြု ဝန်ဆောင်မှုလုပ်ငန်းများ၊ စားသောက်ဆိုင်များနှင့် ကုန်သည်ပွဲရုံလုပ်ငန်းများ ဖွံ့ဖြိုးသည်။ ဒေသခံများသည် စိုက်ပျိုးရေးလုပ်ငန်းကို အဓိကလုပ်ကိုင်ကြပြီး ဆန်စပါး၊ ပြောင်းဖူးနှင့် ရာသီအလိုက် သစ်သီးဝလံများကို စိုက်ပျိုးထုတ်လုပ်ကာ အခြားမြို့ကြီးများသို့ တင်ပို့ရောင်းချကြသည်။
ကိုးကား
[ပြင်ဆင်ရန်]- 1 2 Scott၊ J. George (1901)။ Gazetteer of Upper Burma and the Shan States။ II။ Government Printing, Burma။ p. 203။
- ↑ ရှမ်းပြည်နယ်ရှိ မြို့များ၏ သမိုင်းကြောင်းနှင့် အမည်ရင်းမြစ်များ။ ရှမ်းပြည်နယ်ယဉ်ကျေးမှုဗဟိုဌာန။ 2004။ pp. 85–87။
- ↑ Lonely Planet Myanmar (Burma)။ Lonely Planet။ 2017။ ISBN 978-1786575463။
မြို့တော်: တောင်ကြီးမြို့ | |||||||||||||||||||||
| ရှမ်းပြည်နယ် အရှေ့ပိုင်း |   | ||||||||||||||||||||
| ရှမ်းပြည်နယ်မြောက်ပိုင်း |
| ||||||||||||||||||||
| ရှမ်းပြည်နယ်တောင်ပိုင်း | |||||||||||||||||||||
| မြို့များ |
| ||||||||||||||||||||
 | ဤ ရှမ်းပြည်နယ် ပထဝီဝင်တည်နေရာ ဆောင်းပါးမှာ ဆောင်းပါးတိုတစ်ပုဒ် ဖြစ်သည်။ ဖြည့်စွက်ရေးသားခြင်းဖြင့် မြန်မာဝီကီပီးဒီးယားကို ကူညီပါ။ |