မယ်ဟောင်ဆောင်မြို့
| မယ်ဟောင်ဆောင် Mae Hong Son แม่ฮ่องสอน | |
|---|---|
| မြို့ | |
.jpg) မယ်ဟောင်ဆောင်မြို့ | |
  မယ်ဟောင်ဆောင် Mae Hong Son | |
| ကိုဩဒိနိတ်: 19°18′4″N 97°58′12″E / 19.30111°N 97.97000°E | |
| နိုင်ငံ |  ထိုင်း |
| ဒေသ | မယ်ဟောင်ဆောင်ဒေသ |
| ခရိုင် | မောင်မယ်ဟောင်ဆောင်ခရိုင် |
| ပင်လယ်ရေ မျက်နှာပြင်အမြင့် | ၂၄၀ မီတာ (၇၉၀ ပေ) |
| လူဦးရေ (2005) | ၆,၀၂၃ |
| အချိန်ဇုန် | ICT (UTC+7) |
မယ်ဟောင်ဆောင်မြို့ (ထိုင်း: แม่ฮ่องสอน, အသံထွက် [mɛ̂ː hɔ̂ŋ sɔ̌ːn]) သည် ထိုင်းနိုင်ငံ အနောက်မြောက်ပိုင်းရှိ နယ်စပ်မြို့တစ်မြို့ ဖြစ်သည်။ ရှမ်းတောင်တန်းပေါ်တွင်တည်ရှိပြီး မြန်မာနယ်စပ်တွင် ရှိသည်။ ဘန်ကောက်မြို့၏ မြောက်ဘက် ၈၈၃ ကီလိုမီတာတွင် တည်ရှိသည်။
သမိုင်းကြောင်း
[ပြင်ဆင်ရန်]မယ်ဟောင်ဆောင်မြို့ ၏ သမိုင်းကြောင်းသည် မြန်မာနိုင်ငံ ရှမ်းပြည်နယ်နှင့် ခွဲခြား၍မရနိုင်သော ပထဝီဝင်နှင့် ယဉ်ကျေးမှုဆိုင်ရာ အချိတ်အဆက်များအပေါ်တွင် အခြေခံ၍ တည်ဆောက်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ မူလက ဤဒေသသည် သီးခြားမြို့ပြတစ်ခုအဖြစ် မရှိသေးဘဲ မြန်မာမင်း၏ ရှမ်းပဒေသရာဇ်ပြည်နယ်များ ရှိ မောက်မယ် စော်ဘွား နှင့် လင်းခေးနယ်စား တို့၏ စီရင်ပိုင်ခွင့်အောက်တွင် ရှိသော တောတောင်ထူထပ်သည့် နယ်ခြားဒေသတစ်ခုသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။[၁] မယ်ဟောင်ဆောင်ဟူသော အမည်သည် ရှမ်းဘာသာစကားဖြင့် "ဆင်ကျုံးရှိရာချောင်း" ဟု အဓိပ္ပာယ်ရပြီး၊ ၁၈ ရာစုနှောင်းပိုင်းမှစ၍ မြန်မာနိုင်ငံဘက်မှ ရှမ်းလူမျိုး (တိုင်ယိုင်) များသည် ကျွန်းသစ်ထုတ်လုပ်ရန်နှင့် ဆင်ရိုင်းများကို ဖမ်းဆီးလေ့ကျင့်ရန်အတွက် ဤဒေသသို့ အလုံးအရင်းနှင့် ပြောင်းရွှေ့အခြေချခဲ့ကြရာမှ မြို့ပြအခြေအနေသို့ စတင်ကူးပြောင်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
၁၉ ရာစုအလယ်ပိုင်း၊ ၁၈၃၁ ခုနှစ်တွင် ဇင်းမယ်ဘုရင် (Chao Phraya Phueak) က ဆင်ဖမ်းရန် စေလွှတ်လိုက်သည့်အဖွဲ့နှင့်အတူ မြန်မာနိုင်ငံဘက်မှ ရှမ်းလူမျိုး ဖားကျောင်မောင် (Phaka Mong) သည် ပိုင်မြစ် (Pai River) ကမ်းဘေးတွင် ပထမဆုံးသော ရွာကို တည်ထောင်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် ၁၈၇၄ ခုနှစ်တွင် မယ်ဟောင်ဆောင်ကို မြို့အဖြစ် တရားဝင်အသိအမှတ်ပြုကာ မြန်မာနိုင်ငံဘက်မှ ပြောင်းရွှေ့လာသူ ရှမ်းအနွယ်ဖွား စဝ်ခွန်သာ (Chao Khun Tha) ကို ပထမဆုံးသော မြို့စားအဖြစ် ခန့်အပ်ခဲ့သည်။[၂] သို့သော်လည်း ၁၈၈၅ ခုနှစ်တွင် ဗြိတိသျှတို့က အထက်ဗမာပြည်ကို သိမ်းပိုက်လိုက်ပြီးနောက်၊ သံလွင်မြစ် အရှေ့ဘက်ကမ်းရှိ ဤနယ်မြေများကို ဗြိတိသျှအစိုးရနှင့် ယိုးဒယား (ထိုင်း) အစိုးရတို့အကြား နယ်နိမိတ် အငြင်းပွားမှုများ ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ ၁၈၉၂ ခုနှစ်တွင် ချုပ်ဆိုခဲ့သော နယ်နိမိတ်စာချုပ်အရ မယ်ဟောင်ဆောင်သည် ယိုးဒယားနိုင်ငံ၏ အစိတ်အပိုင်းအဖြစ် တရားဝင် ပါဝင်သွားခဲ့သော်လည်း၊ မြန်မာနိုင်ငံ ရှမ်းပြည်နယ်နှင့် ယဉ်ကျေးမှု၊ ကုန်သွယ်မှု ဆက်ဆံရေးမှာမူ ပြတ်တောက်သွားခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ မယ်ဟောင်ဆောင်မြို့၏ ဗိသုကာလက်ရာများနှင့် ကိုးကွယ်ယုံကြည်မှုများသည် မြန်မာ့ရှမ်းယဉ်ကျေးမှု၏ လွှမ်းမိုးမှုကို အထင်ရှားဆုံး သက်သေပြနေသည်။ မြို့၏ အထင်ကရ ဝပ်ပရထတ်ဒွိုင်းကောင်မူ (Wat Phra That Doi Kong Mu) စေတီတော်ကို ၁၈၆၀ ပြည့်နှစ်တွင် မြန်မာပြည်သား ရှမ်းကုန်သည် ဖိုးတုံခေါင် က မြန်မာ့ဗိသုကာလက်ရာအတိုင်း တည်ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ အခြားသော ဘုန်းကြီးကျောင်းများနှင့် ပုထိုးများမှာလည်း ကုန်းဘောင်ခေတ်နှင့် ရှမ်းပြည်နယ်ရှိ အနုပညာလက်ရာများနှင့် တစ်ထေရာတည်း တူညီနေသည်ကို တွေ့ရသည်။[၃] ယနေ့တိုင်အောင် မယ်ဟောင်ဆောင်မြို့သည် ထိုင်းနိုင်ငံ၏ ပြည်နယ်မြို့တစ်ခု ဖြစ်နေသော်လည်း၊ လူဦးရေအများစုမှာ ရှမ်းလူမျိုးများ ဖြစ်ကြပြီး ၎င်းတို့၏ စကား၊ အစားအစာနှင့် ပွဲကန်တော့ (Poy Sang Long) ကဲ့သို့သော ရိုးရာပွဲတော်များမှာ မြန်မာနိုင်ငံ ရှမ်းပြည်နယ်၏ ဓလေ့ထုံးတမ်းများအတိုင်းပင် တည်ရှိနေဆဲ ဖြစ်လေသည်။
ဆက်သွယ်ရေး
[ပြင်ဆင်ရန်]ချင်းမိုင်မြို့မှ ကားဖြင့် လာရောက်နိုင်သည်။ မယ်ဟောင်ဆောင်လေဆိပ်လည်း ရှိသည်။