ဘာလင် တံတိုင်း

ဘာလင်တံတိုင်း၏ နံမည်ကျော် သေမင်းလမ်းကြား

ဘာလင်တံတိုင်းသည် အနောက်ဂျာမဏီ နှင့် အရှေ့ဂျာမဏီကို ပိုင်းခြားထားခဲ့သည့် တံတိုင်းကြီး ဖြစ်သည်။ နေတိုး စစ်အုပ်စု၏ အနောက်အုပ်စုနှင့် ဝါဆော တို့၏ အရှေ့အုပ်စုကို ပိုင်းခြားထားသည့် သံကန့်လန့်ကာ (Iron Curtain) ၏ ပြယုဂ်လည်း ဖြစ်ခဲ့သည်။

ဘာလင်တံတိုင်းကြီးသည် အရှေ့ဂျာမဏီနှင့် အနောက်ဂျာမဏီကို ၁၉၆၁ ဩဂုတ် ၁၃ မှ ၁၉၈၉ နိုဝင်ဘာ ၉ ထိ ရာစုနှစ်၏ လေးပုံတစ်ပုံခန့်ကြာအောင် ပိုင်းခြားထားခဲ့သည်။ ထိုကာလအတွင်း တရားဝင် စာရင်းအရ အနောက်ဂျာမဏီသို့ ဖြတ်ကူးရန် ကြိုးပမ်းသည့် လူ (၉၈) ယောက်ခန့် အသတ်ခံခဲ့ရသည်။ အရှေ့ဂျာမဏီ အစိုးရသည် ဘာလင်တံတိုင်းအား တရားမဝင် ဖြတ်ကျော်၍ အနောက်သို့ ကူးပြောင်းလိုသူတိုင်းအား ပစ်သတ်ရန် နယ်ခြားစောင့် တပ်များအား အမိန့်ပေးထားခဲ့သည်။

ဂျာမနီဘာသာစကားဖြင့် Berliner Mauer ဟုခေါ်ပြီး အသံထွက်မှာ [bɛʁˌliːnɐ ˈmaʊɐ] ဖြစ်သော ဘာလင်တံတိုင်းသည် ၁၉၆၁ ခုနှစ်မှ ၁၉၈၉ ခုနှစ်အထိ အနောက်ဘာလင်ကို ဝန်းရံပိတ်ဆို့ထားခဲ့သည့် အစောင့်အကြပ်များရှိသော ကွန်ကရစ်အတားအဆီးတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် အနောက်ဘာလင်ကို အရှေ့ဘာလင်နှင့် ဂျာမန်ဒီမိုကရက်တစ်သမ္မတနိုင်ငံ (GDR ဟုခေါ်သော အရှေ့ဂျာမနီ) တို့မှ သီးခြားစီ ခွဲထုတ်ထားခဲ့သည်။ အရှေ့ဂျာမနီအစိုးရသည် ဘာလင်တံတိုင်း တည်ဆောက်ခြင်းကို ၁၉၆၁ ခုနှစ် ဩဂုတ်လ ၁၃ ရက်နေ့တွင် စတင်ခဲ့သည်။ ထိုတံတိုင်းတွင် ကွန်ကရစ်တံတိုင်းကြီးများကို အစဉ်လိုက်တပ်ဆင်ထားသည့် အစောင့်မျှော်စင်များ ပါဝင်ပြီး၊ ၎င်းနှင့်အတူ ယာဉ်အဆီးအတားကျုံးများ၊ သံမှိုကုတင်များနှင့် အခြားသော ကာကွယ်ရေးစနစ်များ ပါဝင်သည့် (နောက်ပိုင်းတွင် "သေမင်းတမန်ဇုန်" ဟု လူသိများလာသော) ကျယ်ပြန့်သော နယ်မြေတစ်ခုလည်း ရှိခဲ့သည်။ တံတိုင်းကို တည်ဆောက်ရခြင်း၏ အဓိကရည်ရွယ်ချက်မှာ အရှေ့ဂျာမနီနိုင်ငံသားများ အနောက်ဘက်သို့ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်ခြင်းမှ တားဆီးရန်ဖြစ်သည်။

ဆိုဗီယက်အုပ်စု၏ ဝါဒဖြန့်မှုများတွင်မူ ထိုတံတိုင်းသည် အရှေ့ဂျာမနီ၌ ကွန်မြူနစ်နိုင်ငံတော် တည်ဆောက်မည့် "ပြည်သူတို့၏ ဆန္ဒကို ဟန့်တားရန် ပူးပေါင်းကြံစည်နေသော ဖက်ဆစ်အင်အားစုများ" ဘေးမှ မိမိတို့ပြည်သူများကို ကာကွယ်ပေးနေခြင်းဖြစ်သည်ဟု ပုံဖော်ခဲ့သည်။ အာဏာပိုင်များက ဘာလင်တံတိုင်းကို "ဖက်ဆစ်ဆန့်ကျင်ရေး ကာကွယ်ရေးတံတိုင်း" (Antifaschistischer Schutzwall, အသံထွက် [antifaˌʃɪstɪʃɐ ˈʃʊtsval]) ဟု တရားဝင် ခေါ်ဆိုခဲ့ကြသည်။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် အနောက်ဘာလင် မြို့တော်အစိုးရကမူ လွတ်လပ်စွာ သွားလာခွင့်ကို ပိတ်ပင်ထားသည့် ထိုတံတိုင်းကို ရည်ညွှန်း၍ မြို့တော်ဝန် ဝီလီဘရန့်ဒ် စတင်သုံးနှုန်းခဲ့သော "အရှက်ရဖွယ်တံတိုင်း" ဟု တစ်ခါတစ်ရံ ခေါ်ဆိုခဲ့သည်။ အရှေ့နှင့် အနောက်ဂျာမနီအကြား နယ်နိမိတ်ကို ပိုင်းခြားထားပြီး ပိုမိုရှည်လျားသော ဂျာမနီပြည်တွင်းနယ်စပ်နှင့်အတူ ဤဘာလင်တံတိုင်းသည် စစ်အေးတိုက်ပွဲကာလအတွင်း အနောက်အုပ်စုနှင့် ဆိုဗီယက်လက်အောက်ခံ အရှေ့အုပ်စုနိုင်ငံများကို ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ ပိုင်းခြားထားသည့် သံလိုက်ကာကာ (Iron Curtain) ကို ကိုယ်စားပြုသည့် ပြယုဂ်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။

တံတိုင်းကို မတည်ဆောက်မီက အရှေ့ဂျာမနီနိုင်ငံသား ၃.၅ သန်း (လူဦးရေ၏ ၂၀ ရာခိုင်နှုန်း) သည် အရှေ့အုပ်စု၏ ပြည်ပထွက်ခွာခွင့် ကန့်သတ်ချက်များကို ကျော်ဖြတ်ကာ GDR မှ ထွက်ပြေးခဲ့ကြပြီး၊ အများစုမှာ အရှေ့ဘာလင်မှတစ်ဆင့် အနောက်ဘာလင်သို့ ဖြတ်ကျော်ဝင်ရောက်ခြင်းဖြင့် ဖြစ်သည်။ ထိုနေရာမှတစ်ဆင့် ၎င်းတို့သည် အနောက်ဂျာမနီနှင့် အခြားအနောက်ဥရောပနိုင်ငံများသို့ ဆက်လက်ထွက်ခွာနိုင်ခဲ့ကြသည်။ ၁၉၆၁ ခုနှစ်နောက်ပိုင်းတွင်မူ တံတိုင်းနှင့် ဆက်စပ်နေသည့် သေစေနိုင်လောက်သော အင်အားသုံးတားဆီးမှုများကြောင့် ယင်းကဲ့သို့ ပြည်ပထွက်ခွာမှုအားလုံးနီးပါး ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ ဤကာလအတွင်း လူပေါင်း ၁၀၀,၀၀၀ ကျော်သည် ထွက်ပြေးရန် ကြိုးပမ်းခဲ့ကြပြီး လူပေါင်း ၅,၀၀၀ ကျော်သည် တံတိုင်းကို ကျော်ဖြတ်ကာ အောင်မြင်စွာ ထွက်ပြေးနိုင်ခဲ့သည်။ ဘာလင်နှင့် ၎င်း၏ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အရှေ့ဂျာမနီအာဏာပိုင်များ၏ သတ်ဖြတ်မှုကြောင့် သေဆုံးရသူဦးရေမှာ ၁၃၆ ဦးမှ ၂၀၀ ကျော်အထိ ရှိနိုင်သည်ဟု ခန့်မှန်းရသည်။

၁၉၈၉ ခုနှစ်တွင် အိမ်နီးချင်းအရှေ့အုပ်စုနိုင်ငံများ (အထူးသဖြင့် ပိုလန်နှင့် ဟန်ဂေရီ) ၌ ဖြစ်ပွားခဲ့သော တော်လှန်ရေးလှိုင်းများနှင့် "ပန်-ဥရောပ ပျော်ပွဲစားပွဲ" (Pan-European Picnic) ဖြစ်ရပ်များက ငြိမ်းချမ်းသော ဖြစ်ထွန်းတိုးတက်မှုတစ်ခုကို စတင်စေခဲ့ပြီး သံလိုက်ကာကာကြီးသည် အကြီးအကျယ် ပြိုလဲပျက်စီးသွားခဲ့သည်။ အရှေ့ဘက်မှ အုပ်ချုပ်သူများသည် ၎င်းတို့၏ ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်သော မူဝါဒများကို ရပ်တန့်ရန် ပြည်သူလူထု၏ ဖိအားပေးခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။ ရက်သတ္တပတ်ပေါင်းများစွာ လူထုမငြိမ်မသက်မှုများ ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီးနောက်၊ အရှေ့ဂျာမနီအစိုးရသည် GDR နိုင်ငံသားအားလုံး အနောက်ဂျာမနီ (FRG) နှင့် အနောက်ဘာလင်သို့ သွားရောက်လည်ပတ်နိုင်ပြီဖြစ်ကြောင်း ၁၉၈၉ ခုနှစ် နိုဝင်ဘာလ ၉ ရက်နေ့တွင် ကြေညာခဲ့သည်။ ထို့နောက် အရှေ့ဂျာမနီလူအုပ်ကြီးသည် တံတိုင်းကို ဖြတ်ကျော်ကာ တံတိုင်းပေါ်သို့ တက်ခဲ့ကြပြီး တစ်ဖက်ခြမ်းရှိ အနောက်ဂျာမနီနိုင်ငံသားများနှင့် ပူးပေါင်းခဲ့ကြသည်။ အမှတ်တရပစ္စည်း စုဆောင်းသူများသည်လည်း နောက်ဆက်တွဲ ရက်သတ္တပတ်အနည်းငယ်အတွင်း တံတိုင်း၏ အစိတ်အပိုင်းများကို တူဖြင့်ထု၍ ဖဲ့ယူခဲ့ကြသည်။ ဘာလင်တံတိုင်းနှင့် မီတာအနည်းငယ်အကွာတွင်ရှိသော ဘရန်ဒင်ဘာ့ဂ်တံခါး (Brandenburg Gate) အပိုင်းကို ၁၉၈၉ ခုနှစ် ဒီဇင်ဘာလ ၂၂ ရက်နေ့တွင် ပြန်လည်ဖွင့်လှစ်ခဲ့ပြီး၊ တံတိုင်းတစ်ခုလုံးကို လုံးဝဖြိုဖျက်ခြင်းကို ၁၉၉၀ ပြည့်နှစ် ဇွန်လ ၁၃ ရက်နေ့တွင် စတင်ကာ ၁၉၄ ခုနှစ်တွင် ပြီးဆုံးခဲ့သည်။ ဘာလင်တံတိုင်း ပြိုလဲမှုသည် ၁၉၉၀ ပြည့်နှစ် အောက်တိုဘာလ ၃ ရက်နေ့တွင် တရားဝင်ဖြစ်မြောက်ခဲ့သော ဂျာမနီပြန်လည်ပေါင်းစည်းရေးအတွက် လမ်းခင်းပေးခဲ့သည်။

ဘာလင်တံတိုင်းနှင့် နယ်ခြားဂိတ်များ

နောက်ခံသမိုင်း - စစ်ပြီးခေတ် ဂျာမနီ

ဘာလင်မြို့ ကောင်းကင်မြေပုံ၊ တံတိုင်းကို အဝါရောင်ဖြင့် ပြသထားသည်။

ဒုတိယ ကမ္ဘာစစ် ပြီးနောက် နာဇီ ဂျာမဏီ၏ နယ်မြေများကို ပို့စ်ဒမ်သဘောတူညီချက်အရ အမေရိကန် ၊ အင်္ဂလန် ၊ ပြင်သစ် နှင့် ဆိုဗီယက် တို့က အပိုင်း (၄) ပိုင်း ခွဲခြမ်းခဲ့ကြသည်။ ဂျာမဏီ၏ မြို့တော် ဘာလင်ကိုလည်း နိုင်ငံပေါင်းစုံ အဖွဲ့ကြီး၏ ရုံးဌာနချုပ်အဖြစ် ထားရှိခဲ့သည်။ စစ်ပွဲကာလအတွင်း ပေါင်းစည်းခဲ့ကြသည့် မဟာမိတ် စစ်တပ်များအနေဖြင့် စစ်ပွဲအပြီးတွင် ဂျာမဏီကို ပူးတွဲအုပ်ချုပ်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့ကြသည့် အားလျော်စွာ ပြင်သစ် ၊ အင်္ဂလိပ်နှင့် အမေရိကန်တို့သည် ၁၉၄၉ တွင် အနောက်ဂျာမဏီကို ထူထောင်ပေးခဲ့ပြီး ဆိုဗီယက်တို့က အရှေ့ဂျာမဏီကို ထူထောင်ကာ စစ်အေးတိုက်ပွဲ ကာလကို စတင်ခဲ့ကြသည်။ အနောက်ဂျာမဏီသည် ဈေးကွက်စီးပွားရေးစနစ်ကို ထူထောင်၍ ပါလီမန်ဒီမိုကရေစီစနစ်ကို ကျင့်သုံးကာ အရှေ့ ဂျာမဏီသည် ဆိုဗီယက်ပုံစံ စီမံကိန်းချ စီးပွားရေးစနစ်ကို ထူထောင်ကာ ဗဟိုအစိုးရစနစ် ကျင့်သုံးခဲ့သည်။

၁၉၅၂ ခုနှစ်အထိ အရှေ့ဂျာမဏီနှင့် အနောက်ဂျာမဏီ၏ နယ်ခြားများကို လွယ်ကူစွာ ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့ပြီး ၁၉၅၂ ဧပြီ ၁ တွင် အရှေ့ဂျာမဏီနှင့် ဆိုဗီယက် ခေါင်းဆောင်များ တွေ့ဆုံ ဆွေးနွေးခဲ့ကြကာ နယ်ခြားကာကွယ်ရေးကို တိုးမြှင့်ကြရန် သဘောတူညီ ခဲ့ကြသည်။

ဘာလင်မြို့၏ သိမ်းပိုက်ခြင်းခံရသော ကဏ္ဍများ

ဥရောပ၌ ဒုတိယကမ္ဘာစစ် ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက်၊ အိုဒါ-နိုက်စ်လိုင်း (Oder-Neisse line) ၏ အနောက်ဘက်ရှိ ကျန်ရှိနေသော စစ်ကြိုခေတ် ဂျာမနီပိုင်နက်ကို (ပေါ့စ်ဒမ် သဘောတူညီချက်အရ) အုပ်ချုပ်ရေးဇုန် လေးခုအဖြစ် ပိုင်းခြားခဲ့သည်။ ယင်းဇုန်တစ်ခုစီကို သိမ်းပိုက်ထားသော မဟာမိတ်အင်အားကြီးလေးနိုင်ငံဖြစ်သည့် အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု၊ ယူနိုက်တက်ကင်းဒမ်း (ဗြိတိန်)၊ ပြင်သစ်နှင့် ဆိုဗီယက်ယူနီယံတို့က အသီးသီး ထိန်းချုပ်ခဲ့ကြသည်။ မြို့တော်ဘာလင်သည် မဟာမိတ်ထိန်းချုပ်ရေးကောင်စီ ရုံးစိုက်ရာနေရာဖြစ်သည့်အတွက်၊ ၎င်း၏ တည်နေရာမှာ ဆိုဗီယက်ဇုန်အတွင်း၌ လုံးလုံးလျားလျား ကျရောက်နေသော်လည်း ဘာလင်မြို့ကိုလည်း ထိုနည်းတူစွာ ကဏ္ဍလေးခုအဖြစ် ထပ်မံပိုင်းခြားခဲ့သည်။

နှစ်နှစ်အတွင်းမှာပင် ဆိုဗီယက်နှင့် အခြားသိမ်းပိုက်ထားသော မဟာမိတ်နိုင်ငံများအကြား နိုင်ငံရေးသဘောထားကွဲလွဲမှုများ မြင့်တက်လာခဲ့သည်။ ယင်းတို့တွင် စစ်ပြီးခေတ် ဂျာမနီနိုင်ငံကို မိမိကိုယ်ကိုယ် ရပ်တည်နိုင်စေမည့် ပြန်လည်ထူထောင်ရေး အစီအစဉ်များကို ဆိုဗီယက်တို့က သဘောတူရန် ငြင်းဆန်ခြင်း၊ စက်မှုစက်ရုံများ၊ ကုန်စည်များနှင့် အခြေခံအဆောက်အအုံများ—အချို့ကို ဆိုဗီယက်တို့က ဖယ်ရှားယူဆောင်သွားပြီးဖြစ်သည်—နှင့် ပတ်သက်၍ အသေးစိတ်စာရင်းဇယား တင်ပြရန် ငြင်းဆန်ခြင်းတို့ ပါဝင်သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ပြင်သစ်၊ ယူနိုက်တက်ကင်းဒမ်း၊ အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုနှင့် ဘီနီလပ်စ် (Benelux) နိုင်ငံများသည် ဂျာမနီနိုင်ငံရှိ ဆိုဗီယက်မဟုတ်သော ဇုန်များကို ပြန်လည်ထူထောင်ရေးအတွက် တစ်ဇုန်တည်းအဖြစ် ပေါင်းစည်းရန်နှင့် မာရှယ်စီမံကိန်း (Marshall Plan) တိုးချဲ့မှုကို အတည်ပြုရန်အတွက် တွေ့ဆုံခဲ့ကြသည်။

အရှေ့အုပ်စုနှင့် ဘာလင်လေကြောင်းပို့ဆောင်ရေး

ဒုတိယကမ္ဘာစစ်တွင် နာဇီဂျာမနီ ရှုံးနိမ့်ပြီးနောက်၊ ဆိုဗီယက်ယူနီယံသည် စစ်အပြီးတွင် မိမိတို့၏ ဆိုဗီယက်စစ်တပ်များ သိမ်းပိုက်ထားသော ပိုလန်၊ ဟန်ဂေရီ၊ ချက်ကိုစလိုဗက်ကီးယား၊ ဘူဂေးရီးယား၊ ရိုမေးနီးယား နှင့် (ဂျာမန်ဒီမိုကရက်တစ်သမ္မတနိုင်ငံ ဖြစ်လာမည့်) ဂျာမနီရှိ ဆိုဗီယက်အုပ်ချုပ်ရေးဇုန် အပါအဝင် နိုင်ငံအများစု၌ ကွန်မြူနစ်အစိုးရများ တက်လာစေရန် နောက်ကွယ်မှ စီစဉ်ခဲ့သည်။ ထိုနိုင်ငံများသည် အယ်လ်ဘေးနီးယားနှင့်အတူ ၁၉၄၉ ခုနှစ်တွင် Comecon (အပြန်အလှန်စီးပွားရေးကူညီမှုကောင်စီ) ကို ဖွဲ့စည်းခဲ့ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် ဝါဆောပဋိညာဉ်အဖွဲ့ (Warsaw Pact) ဟူသော စစ်ရေးမဟာမိတ်အဖွဲ့ကို ဖွဲ့စည်းခဲ့ကြသည်။

စစ်အေးတိုက်ပွဲ အစပြုလာချိန်တွင် ဆိုဗီယက်ယူနီယံ၏ အရှေ့အုပ်စုနှင့် အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု၏ အနောက်အုပ်စုတို့ ထိပ်တိုက်တွေ့ခဲ့ကြရာ၊ အနောက်အုပ်စုသည် ၁၉၄၉ ခုနှစ်တွင် နေတိုး (NATO) အဖွဲ့အောက်၌ အဓိကစုစည်းမိခဲ့ပြီး အရှေ့အုပ်စုသည် ၁၉၅၅ ခုနှစ်တွင် ဝါဆောပဋိညာဉ်အဖွဲ့အောက်၌ အဓိကစုစည်းမိခဲ့ကြသည်။ ၁၉၅၅ ခုနှစ်မတိုင်မီကပင် ဆိုဗီယက်ယူနီယံသည် ၎င်း၏ အရှေ့ဘက်လက်အောက်ခံနိုင်ငံများအားလုံးပေါ်တွင် စစ်အင်အားနှင့် နိုင်ငံရေးအရ လွှမ်းမိုးထားပြီးဖြစ်သောကြောင့် ထိုပဋိညာဉ်စာချုပ်ကို "ပိုလျှံနေသောအရာ" ဟု ကာလရှည်ကြာ ယူဆခဲ့ကြပြီး ၎င်းကို အလျင်စလို အကောင်အထည်ဖော်ခဲ့ပုံကြောင့် နေတိုးအရာရှိများက ယင်းကို "ကတ်ထူပြားရဲတိုက်" ဟု သမုတ်ခဲ့ကြသည်။ ထိုအဖွဲ့အစည်းနှစ်ခုအကြား တိုက်ရိုက်စစ်ရေးအရ ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမှု မရှိခဲ့ဘဲ၊ ပဋိပက္ခကို ဝါဒရေးရာအခြေခံနှင့် ကြားခံစစ်ပွဲများမှတစ်ဆင့် ဆင်နွှဲခဲ့ကြသည်။ နေတိုးနှင့် ဝါဆောပဋိညာဉ်အဖွဲ့ နှစ်ခုစလုံးသည် စစ်အင်အားတိုးချဲ့ခြင်းနှင့် ယင်းတို့ကို သက်ဆိုင်ရာအုပ်စုများအတွင်း ပေါင်းစည်းခြင်းဆီသို့ ဦးတည်စေခဲ့သည်။ ဝါဆောပဋိညာဉ်အဖွဲ့၏ အကြီးမားဆုံး စစ်ရေးလှုပ်ရှားမှုမှာ ၁၉၆၈ ခုနှစ် ဩဂုတ်လတွင် ၎င်း၏အဖွဲ့ဝင်နိုင်ငံဖြစ်သော ချက်ကိုစလိုဗက်ကီးယားနိုင်ငံကို ဝါဆောပဋိညာဉ်တပ်ဖွဲ့များက ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

စစ်ပြီးကတည်းက ဆိုဗီယက်ယူနီယံသည် ဂျာမနီရှိ ဆိုဗီယက်အုပ်ချုပ်ရေးဇုန်တွင် ဆိုဗီယက်စတိုင် အစိုးရတစ်ရပ်ကို အာဏာတည်စေခဲ့ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် GDR (အရှေ့ဂျာမနီ) ကို တည်ထောင်ခဲ့သည်။ ထိုနိုင်ငံ၏ နိုင်ငံရေးစနစ်သည် ဗဟိုမှထိန်းချုပ်သော ဆိုရှယ်လစ်စီးပွားရေးပုံစံ (ထုတ်လုပ်မှုအင်အားစုများကို နိုင်ငံပိုင်သိမ်းထားခြင်း) ပေါ်တွင် အခြေခံပြီး ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်သော လျှို့ဝှက်ရဲတပ်ဖွဲ့ အဖွဲ့အစည်းများရှိကာ ဆိုဗီယက်ကွန်မြူနစ်ပါတီ၏ တစ်ပါတီအာဏာရှင်စနစ်ကဲ့သို့ပင် SED (ဂျာမနီဆိုရှယ်လစ်ညီညွတ်ရေးပါတီ) ၏ ပါတီအာဏာရှင်စနစ်အောက်တွင် ရှိခဲ့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မဟာမိတ်အနောက်အုပ်စုနိုင်ငံများ သိမ်းပိုက်ထားသော စစ်ပြီးခေတ် ဂျာမနီဇုန်များ၌ ၎င်းတို့၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ပြိုင်ဘက်နိုင်ငံတစ်ခုကို ထူထောင်ခဲ့ပြီး ၁၉၄၉ ခုနှစ်တွင် ဂျာမနီဖက်ဒရယ်သမ္မတနိုင်ငံ (FRG - အနောက်ဂျာမနီ) ကို တည်ထောင်ခြင်းဖြင့် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။ ယင်းနိုင်ငံသည် အစပိုင်းတွင် အရှေ့ရော အနောက်ပါဝင်သော ဂျာမနီတစ်နိုင်ငံလုံး၏ တစ်ခုတည်းသော တရားဝင်အာဏာပိုင်အဖြစ် အခိုင်အမာဆိုခဲ့သည်။ ဘာလင်မြို့၏ အနောက်အုပ်စုဇုန်များတွင် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လူနေမှုအဆင့်အတန်းသည် လျင်မြန်စွာ တိုးတက်ကောင်းမွန်လာခဲ့ပြီး၊ ဆိုဗီယက်ဇုန်အတွင်းရှိ နေထိုင်သူများသည် ဆိုဗီယက်ဇုန်ရှိ ငတ်မွတ်မှု၊ ဆင်းရဲမွဲတေမှုနှင့် ဖိနှိပ်မှုတို့မှ ရုန်းထွက်ကာ အနောက်ဘက်တွင် ပိုမိုကောင်းမွန်သော ဘဝတစ်ခု ရရှိရန် အနောက်ဘက်သို့ စတင်ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။ မကြာမီ ဆိုဗီယက်ဇုန်၏ အခြားအစိတ်အပိုင်းများမှ နေထိုင်သူများသည် ဘာလင်မြို့မှတစ်ဆင့် အနောက်ဘက်သို့ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးပမ်းခဲ့ကြရာ၊ ဂျာမနီတွင် "Republikflucht" (နိုင်ငံတော်မှ ထွက်ပြေးခြင်း) ဟုခေါ်သော ဤရွှေ့ပြောင်းမှုသည် ဆိုဗီယက်ဇုန်အတွက် စစ်ပြီးခေတ် ပြန်လည်ထူထောင်ရေးတွင် လိုအပ်သော အလုပ်သမားများကို ဆုံးရှုံးစေရုံသာမက၊ ပညာတတ်လူတန်းစားများကို အချိုးအစားမမျှအောင် ဆုံးရှုံးစေခဲ့ပြီး ၎င်းကို "ဦးနှောက်ယိုစီးမှု" ဟု လူသိများလာခဲ့သည်။

၁၉၄၈ ခုနှစ်တွင် အနောက်အုပ်စုနိုင်ငံများက အနောက်ဘက်ဇုန်များ၌ သီးခြားဖက်ဒရယ်အစိုးရစနစ်တစ်ခု ထူထောင်ရန်နှင့် အမေရိကန်၏ မာရှယ်စီမံကိန်း စီးပွားရေးအကူအညီများကို ဂျာမနီသို့ တိုးချဲ့ရန် လုပ်ဆောင်လာမှုများကို တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် ဆိုဗီယက်တို့သည် ဘာလင်ပိတ်ဆို့မှုကို ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး ဆိုဗီယက်ဇုန်ကို ဖြတ်သန်းသည့် ကုန်းလမ်းကြောင်းများမှတစ်ဆင့် လူများ၊ အစားအစာများ၊ ကုန်ကြမ်းများနှင့် ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းများ အနောက်ဘာလင်သို့ မရောက်ရှိနိုင်အောင် ပိတ်ဆို့ခဲ့သည်။ အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု၊ ယူနိုက်တက်ကင်းဒမ်း၊ ပြင်သစ်၊ ကနေဒါ၊ ဩစတြေးလျ၊ နယူးဇီလန်နှင့် အခြားနိုင်ငံအချို့က အနောက်ဘာလင်သို့ အစားအစာနှင့် အခြားထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းများ ပို့ဆောင်ပေးရန် အကြီးစား "လေကြောင်းပို့ဆောင်ရေး" (airlift) ကို စတင်ခဲ့ကြသည်။ ဆိုဗီယက်တို့သည် အနောက်အုပ်စု၏ မူဝါဒအပြောင်းအလဲကို ဆန့်ကျင်ရန် ပြည်သူ့ဆက်ဆံရေး ကမ်ပိန်းတစ်ခုကို ဆင်နွှဲခဲ့သည်။ ကွန်မြူနစ်များသည် ၁၉၄၈ ခုနှစ် ရွေးကောက်ပွဲများကို နှောင့်ယှက်ရန် ကြိုးပမ်းခဲ့သော်လည်း ယင်းရွေးကောက်ပွဲတွင် ၎င်းတို့အကြီးအကျယ် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ပြီး ဘာလင်မြို့သား ၃၀၀,၀၀၀ ခန့်သည် နိုင်ငံတကာ လေကြောင်းပို့ဆောင်ရေး ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ရန် ဆန္ဒပြတောင်းဆိုခဲ့ကြသည်။ ၁၉၄၉ ခုနှစ် မေလတွင် စတာလင်သည် ပိတ်ဆို့မှုကို ရုပ်သိမ်းပေးခဲ့ပြီး အနောက်အုပ်စု၏ ကုန်စည်များ ဘာလင်သို့ ပြန်လည်တင်ပို့ခွင့် ပြုခဲ့သည်။

ဂျာမန်ဒီမိုကရက်တစ်သမ္မတနိုင်ငံ (GDR သို့မဟုတ် အရှေ့ဂျာမနီ) ကို ၁၉၄၉ ခုနှစ် အောက်တိုဘာလ ၇ ရက်နေ့တွင် ကြေညာခဲ့သည်။ ထိုနေ့တွင် ဆိုဗီယက်ယူနီယံသည် စစ်ပြီးကတည်းက ဆိုဗီယက်အုပ်ချုပ်ရေးဇုန်ကို အုပ်ချုပ်ခဲ့သော ဆိုဗီယက်စစ်အစိုးရကို အဆုံးသတ်ခဲ့ပြီး ထိုနေ့တွင် အာဏာတည်လာခဲ့သည့် GDR ၏ ဖွဲ့စည်းပုံအခြေခံဥပဒေသစ်အရ တရားဝင်အာဏာကို ယာယီပြည်သူ့လွှတ်တော် (Provisorische Volkskammer) ထံ လွှဲပြောင်းပေးခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ၁၉၅၅ ခုနှစ်အထိ ဆိုဗီယက်တို့သည် ဆိုဗီယက်ထိန်းချုပ်ရေးကော်မရှင် (Sowjetische Kontrollkommission) မှတစ်ဆင့် ဒေသန္တရအစိုးရများအပါအဝင် GDR နိုင်ငံတော်အပေါ် ဥပဒေကြောင်းအရ သိသာထင်ရှားသော ထိန်းချုပ်မှုကို ဆက်လက်ထားရှိခဲ့ပြီး အရှေ့ဂျာမနီ၏ အုပ်ချုပ်ရေး၊ စစ်ရေးနှင့် လျှို့ဝှက်ရဲတပ်ဖွဲ့ အဆောက်အအုံ အမျိုးမျိုးတွင် ပါဝင်ပတ်သက်နေခဲ့သည်။ ၁၉၁၅ ခုနှစ်တွင် GDR ၏ တရားဝင် အချုပ်အခြာအာဏာကို ပြန်လည်ရရှိခဲ့ပြီးနောက်တွင်ပင် ဆိုဗီယက်ယူနီယံသည် ဆိုဗီယက်သံရုံးမှတစ်ဆင့်လည်းကောင်း၊ GDR တွင် ဆက်လက်ရှိနေသည့် ကြီးမားသော ဆိုဗီယက်စစ်အင်အားမှတစ်ဆင့် ဖော်ဆောင်နိုင်သည့် သွယ်ဝိုက်သော စစ်အင်အားသုံး ခြိမ်းခြောက်မှုမှတစ်ဆင့်လည်းကောင်း GDR ၏ အုပ်ချုပ်ရေးနှင့် ဥပဒေပြုရေးအပေါ် သိသာထင်ရှားသော လွှမ်းမိုးမှုကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားခဲ့သည်။ ထိုစစ်အင်အားကို ၁၉၅၃ ခုနှစ် ဇွန်လတွင် အရှေ့ဂျာမနီ၌ ဖြစ်ပွားခဲ့သော ဆန္ဒပြပွဲများကို သွေးထွက်သံယို နှိမ်နင်းရန် အသုံးပြုခဲ့သည်။

အရှေ့ဂျာမနီသည် လူမှုရေးဈေးကွက်စီးပွားရေးနှင့် ဒီမိုကရေစီပါလီမန်အစိုးရစနစ်ရှိသော အနောက်အုပ်စု အရင်းရှင်နိုင်ငံတစ်ခုအဖြစ် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်လာခဲ့သည့် အနောက်ဂျာမနီ (ဂျာမနီဖက်ဒရယ်သမ္မတနိုင်ငံ) နှင့် ကွာခြားခဲ့သည်။ ၁၉၅၀ ပြည့်လွန်နှစ်များမှ စတင်ခဲ့သော စဉ်ဆက်မပြတ် စီးပွားရေးဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုသည် နှစ် ၂၀ ကြာ "စီးပွားရေးအံ့ဖွယ်" ("Wirtschaftswunder") ကို တွန်းအားပေးခဲ့သည်။ အနောက်ဂျာမနီ၏ စီးပွားရေး ကြီးထွားလာပြီး ၎င်း၏ လူနေမှုအဆင့်အတန်း တဖြည်းဖြည်း မြင့်မားလာသည်နှင့်အမျှ အရှေ့ဂျာမနီပြည်သူအများအပြားသည် အနောက်ဂျာမနီသို့ ပြောင်းရွှေ့နေထိုင်လိုကြသည်။

၁၉၅၀ ပြည့်လွန်နှစ်များ အစောပိုင်းတွင် အနောက်ဘက်သို့ ပြည်ပထွက်ခွာခြင်း

ဒုတိယကမ္ဘာစစ်အပြီးတွင် ဆိုဗီယက်တို့ အရှေ့ဥရောပကို သိမ်းပိုက်ပြီးနောက်၊ အသစ်ရရှိထားသော အရှေ့အုပ်စုနယ်မြေများတွင် နေထိုင်သူအများစုသည် လွတ်လပ်ရေးကို တောင့်တခဲ့ကြပြီး ဆိုဗီယက်များ ထွက်ခွာသွားရန် လိုလားခဲ့ကြသည်။ ဂျာမနီရှိ သိမ်းပိုက်ထားသော ဇုန်များအကြား နယ်စပ်ကို အခွင့်ကောင်းယူ၍ အနောက်ဂျာမနီသို့ ပြောင်းရွှေ့သည့် GDR နိုင်ငံသားဦးရေသည် ၁၉၅၀ ပြည့်နှစ်တွင် စုစုပေါင်း ၁၈၇,၀၀၀၊ ၁၉၁ ခုနှစ်တွင် ၁၆၅,၀၀၀၊ ၁၉၅၂ ခုနှစ်တွင် ၁၈၂,၀၀၀ နှင့် ၁၉၅၃ ခုနှစ်တွင် ၃၃၁,၀၀၀ အထိ ရှိခဲ့သည်။ ၁၉၅၃ ခုနှစ်တွင် သိသိသာသာ တိုးလာရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းတစ်ခုမှာ ၁၉၅၂ ခုနှစ်နှောင်းပိုင်းနှင့် ၁၉၅၃ ခုနှစ်အစောပိုင်းတို့တွင် ဂျိုးဆက်စတာလင်၏ ပိုမိုလွန်ကဲလာသော သံသယစိတ်ဖြင့် လုပ်ဆောင်ချက်များကြောင့် ဆိုဗီယက်စနစ် သွတ်သွင်းခံရမည့်အရေးကို စိုးရိမ်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ ၁၉၅၃ ခုနှစ်၏ ပထမခြောက်လအတွင်းမှာပင် လူပေါင်း ၂၂seq,၀၀၀ ထွက်ပြေးခဲ့ကြသည်။

ဂျာမနီပြည်တွင်းနယ်စပ်ကို တည်ဆောက်ခြင်း

၁၉၅၀ ပြည့်လွန်နှစ်များ အစောပိုင်းတွင် ပြည်သူများ၏ လှုပ်ရှားသွားလာမှုကို ထိန်းချုပ်ရန်နှင့် ပြည်ပထွက်ခွာမှုကို ကန့်သတ်ရန် ဆိုဗီယက်တို့၏ ချဉ်းကပ်ပုံကို အရှေ့ဂျာမနီအပါအဝင် ကျန်အရှေ့အုပ်စုနိုင်ငံအများစုက အတုယူခဲ့ကြသည်။ ထိုကန့်သတ်ချက်များသည် ဆိုဗီယက်ယူနီယံထက် စီးပွားရေးအရ ပိုမိုအဆင့်မြင့်ပြီး ပွင့်လင်းကာ နယ်စပ်ဖြတ်ကျော်ခြင်းက ပိုမိုသဘာဝကျသည်ဟု ယူဆထားကြသည့် (အထူးသဖြင့် အရှေ့နှင့် အနောက်ဂျာမနီအကြား ယခင်က မည်သည့်နယ်စပ်မျှ မရှိခဲ့ဖူးသည့် နေရာများတွင်) အချို့သော အရှေ့အုပ်စုနိုင်ငံများအတွက် အကျပ်ရိုက်စရာ ဖြစ်စေခဲ့သည်။

၁၉၅၂ ခုနှစ်အထိ အရှေ့ဂျာမနီနှင့် အနောက်အုပ်စုသိမ်းပိုက်ထားသော ဇုန်များအကြား နယ်နိမိတ်မျဉ်းများကို နေရာအများစုတွင် လွယ်ကူစွာ ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့သည်။ ၁၉၅၂ ခုနှစ် ဧပြီလ ၁ ရက်နေ့တွင် အရှေ့ဂျာမနီခေါင်းဆောင်များသည် မော်စကိုမြို့၌ ဆိုဗီယက်ခေါင်းဆောင် ဂျိုးဆက်စတာလင်နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ကြရာ၊ ထိုဆွေးနွေးပွဲအတွင်း စတာလင်၏ နိုင်ငံခြားရေးဝန်ကြီး ဗျာချက်ဆလပ်ဗ် မိုလိုတော့ဗ်က GDR အတွင်း "အနောက်အုပ်စုသူလျှိုများ လွတ်လပ်စွာ သွားလာလှုပ်ရှားနေမှုကို တားဆီးရန်အတွက် အနောက်ဘာလင်တွင် နေထိုင်သူများ အရှေ့ဘာလင်နယ်မြေသို့ လာရောက်လည်ပတ်မှုအတွက် ဖြတ်သန်းခွင့် လက်မှတ်စနစ်တစ်ခုကို မိတ်ဆက်ရန်" အဆိုပြုခဲ့သည်။ စတာလင်ကလည်း သဘောတူခဲ့ပြီး ထိုအခြေအနေကို "သည်းခံနိုင်စရာမရှိ" ဟု ခေါ်ဆိုခဲ့သည်။ ၎င်းက အရှေ့ဂျာမနီနိုင်ငံသားများအား "အရှေ့နှင့် အနောက်ဂျာမနီအကြား နယ်နိမိတ်မျဉ်းကို နယ်စပ်တစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်သင့်ပြီး၊ သာမန်နယ်စပ်မဟုတ်ဘဲ အန္တရာယ်ရှိသော နယ်စပ်တစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ရမည်... ဂျာမနီနိုင်ငံသားများသည် ကာကွယ်ရေးမျဉ်းကို ၎င်းတို့၏ အသက်ပန်လျက် စောင့်ရှောက်ရလိမ့်မည်" ဟု ပြောကြားကာ နယ်စပ်ကာကွယ်ရေးကို မြှင့်တင်ရန် အကြံပြုခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် ဂျာမနီနိုင်ငံနှစ်ခုအကြားရှိ ဂျာမနီပြည်တွင်းနယ်စပ်ကို ပိတ်ပစ်ခဲ့ပြီး ဆူးကြိုးအတားအဆီးတစ်ခုကို တည်ဆောက်ခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ဆိုဗီယက်နှင့် အနောက်အုပ်စုကဏ္ဍများအကြား သွားလာမှုကို အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ကန့်သတ်ထားသော်လည်း ဘာလင်၏ အနောက်ဘက်နှင့် အရှေ့ဘက်ကဏ္ဍများအကြား နယ်စပ်သည် ဆက်လက်ပွင့်နေခဲ့သည်။ ယင်းကြောင့် ဘာလင်မြို့သည် GDR ရှိ ဘဝမှ လွတ်မြောက်ရန် အသည်းအသန် ကြိုးပမ်းနေကြသော အရှေ့ဂျာမနီနိုင်ငံသားများအတွက် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော နေရာတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ပြီး အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုနှင့် ဆိုဗီယက်ယူနီယံအကြား တင်းမာမှုများအတွက်လည်း ပေါက်ကွဲလွယ်သော အချက်အချာနေရာတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။

၁၉၅၅ ခုနှစ်တွင် ဆိုဗီယက်တို့သည် ဘာလင်မြို့ရှိ အရပ်သားများ သွားလာလှုပ်ရှားမှုအပေါ် စီမံခွင့်အာဏာကို အရှေ့ဂျာမနီထံ ပေးအပ်ခဲ့ပြီး၊ အနောက်အုပ်စုက အသိအမှတ်မပြုသော အစိုးရတစ်ရပ်ထံသို့ ထိန်းချုပ်မှုကို လွှဲပြောင်းပေးခဲ့သည်။ အစပိုင်းတွင် အရှေ့ဂျာမနီသည် ၎င်း၏ နေထိုင်သူများကို အနောက်ဂျာမနီသို့ သွားရောက်ခွင့်ပြုရန် "လည်ပတ်ခွင့်များ" ထုတ်ပေးခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ဤစနစ်အောက်တွင် အရှေ့ဂျာမနီနိုင်ငံသား အမြောက်အမြား ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်မှု (Republikflucht ဟု လူသိများသော) ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီးနောက်၊ အသစ်ဖွဲ့စည်းထားသော အရှေ့ဂျာမနီနိုင်ငံသည် ၁၉၅၆ ခုနှစ်တွင် အနောက်ဘက်သို့ သွားလာခွင့်အားလုံးနီးပါးကို ဥပဒေအရ ကန့်သတ်ပိတ်ပင်ခဲ့သည်။ အရှေ့ဂျာမနီဆိုင်ရာ ဆိုဗီယက်သံအမတ်ကြီး မီခေးလ် ပါဗူခင်းက "ဆိုရှယ်လစ်ကမ္ဘာနှင့် အရင်းရှင်ကမ္ဘာအကြား ပွင့်လင်းပြီး အခြေခံအားဖြင့် ထိန်းချုပ်မထားသော နယ်စပ်တစ်ခု ဘာလင်တွင် ရှိနေခြင်းသည် ပြည်သူများအား မြို့၏ အစိတ်အပိုင်းနှစ်ခုလုံးကို မသိစိတ်မှ နှိုင်းယှဉ်မိစေရန် လှုံ့ဆော်ပေးနေပြီး၊ ယင်းနှိုင်းယှဉ်ချက်သည် စိတ်မကောင်းစွာဖြင့် ဒီမိုကရက်တစ် [အရှေ့] ဘာလင်အတွက် အမြဲတမ်း အဆင်မပြေဖြစ်နေတတ်သည်" ဟု သတိပြုမိခဲ့သည်။

ဘာလင် ပြည်ပထွက်ခွာမှု ဟာကွက်

၁၉၅၂ ခုနှစ်တွင် ဂျာမနီပြည်တွင်းနယ်စပ်ကို တရားဝင် ပိတ်ပစ်ခဲ့သော်လည်း ဘာလင်မြို့ရှိ နယ်စပ်သည် သိမ်းပိုက်ထားသော မဟာမိတ်လေးနိုင်ငံစလုံးက စီမံခန့်ခွဲသောကြောင့် ပိုမိုဝင်ရောက်ရလွယ်ကူသော အခြေအနေတွင် ရှိနေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ဘာလင်မြို့သည် အရှေ့ဂျာမနီနိုင်ငံသားများ အနောက်ဘက်သို့ ထွက်ခွာရာ အဓိကလမ်းကြောင်း ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ၁၉၅၇ ခုနှစ် ဒီဇင်ဘာလ ၁၁ ရက်နေ့တွင် အရှေ့ဂျာမနီသည် အရှေ့ဂျာမနီမှ ထွက်ခွာသည့် ဒုက္ခသည် စုစုပေါင်းဦးရေကို လျှော့ချရန် နိုင်ငံကူးလက်မှတ်ဥပဒေသစ်တစ်ခုကို မိတ်ဆက်ခဲ့သည်။

သို့သော် ယင်းဥပဒေသည် မရည်ရွယ်ဘဲ အနောက်ဘာလင်မှတစ်ဆင့် ထွက်ခွာသူ ရာခိုင်နှုန်းကို ၁၉၅၈ ခုနှစ်နှောင်းပိုင်းတွင် ၆၀ ရာခိုင်နှုန်းမှ ၉၀ ရာခိုင်နှုန်းကျော်အထိ သိသိသာသာ မြင့်တက်သွားစေသည့် ရလဒ်ကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ အရှေ့ဘာလင်မှ ထွက်ခွာရန် ကြိုးပမ်းစဉ် ဖမ်းမိသူများသည် ပြင်းထန်သော ပြစ်ဒဏ်များကို ခံခဲ့ရသော်လည်း၊ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အတားအဆီး မရှိခြင်းနှင့် အနောက်ဘာလင်သို့ မြေအောက်ရထားလမ်း ဆက်လက်ရှိနေခြင်းတို့ကြောင့် ယင်းကဲ့သို့သော အစီအမံများသည် ထိရောက်မှု မရှိခဲ့ပေ။ ဘာလင်၏ ကဏ္ဍအလိုက် နယ်စပ်သည် အခြေခံအားဖြင့် အရှေ့အုပ်စုနိုင်ငံသားများ ဆက်လက်ထွက်ပြေးနိုင်သည့် "ဟာကွက်" တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။ ၁၉၆၁ ခုနှစ်တွင် ထွက်ခွာသွားခဲ့သော အရှေ့ဂျာမနီနိုင်ငံသား ၃.၅ သန်းသည် အရှေ့ဂျာမနီ လူဦးရေတစ်ခုလုံး၏ ခန့်မှန်းခြေ ၂၀ ရာခိုင်နှုန်း ရှိခဲ့သည်။

အရှေ့ဂျာမနီနှင့် အနောက်ဘာလင်အကြား ဖြတ်သန်းသွားလာမှုကို စောစောစီးစီး မရပ်တန့်ခဲ့ရခြင်း၏ အရေးကြီးသော အကြောင်းရင်းတစ်ခုမှာ ထိုသို့ပြုလုပ်ခြင်းက အရှေ့ဂျာမနီရှိ ရထားလမ်းသယ်ယူပို့ဆောင်ရေး အများစုကို ပြတ်တောက်သွားစေနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အနောက်ဘာလင်ကို ရှောင်ကွင်းသွားသည့် ရထားလမ်းအသစ်ဖြစ်သော ဘာလင်အပြင်ဘက်ကွင်းလမ်း (Berlin outer ring) တည်ဆောက်ခြင်းကို ၁၉၅၁ ခုနှစ်တွင် စတင်ခဲ့သည်။ ၁၉၆၁ ခုနှစ်တွင် ထိုရထားလမ်း ပြီးစီးသွားပြီးနောက် နယ်စပ်ကို ပိတ်ပစ်ရန် ပိုမိုလက်တွေ့ကျသော အစီအစဉ် ဖြစ်လာခဲ့သည်။