ဥပ္ပါဒါသုတ်

ဆဋ္ဌသင်္ဂါယနာတော်အရ
ပိဋကတ် သုံးပုံ
၁၉ ရာစု မြန်မာ ပေစာမူ၊ ဘိက္ခုနီပါတိမောက်
ထေရဝါဒ ဗုဒ္ဓဘာသာ ပါဠိစာပေ
၁. ဝိနယပိဋက
ပါရာဇိကဏ် ပါစိတ် မဟာဝဂ် စူဠဝါ ပရိဝါ
၂. သုတ္တန္တပိဋက
ဒီဃနိကာယ် မဇ္ဈိမနိကာယ် သံယုတ္တနိကာယ် အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ခုဒ္ဒကနိကာယ် ခုဒ္ဒကပါဌ ဓမ္မပဒ ဥဒါန်း ဣတိဝုတ် သုတ္တနိပါတ် ဝိမာနဝတ္ထု ပေတဝတ္ထု ထေရဂါထာ ထေရီဂါထာ အပဒါန် ထေရာပဒါန် ထေရီပဒါန် ဗုဒ္ဓဝံသ စရိယာပိဋက ဇာတက နိဒ္ဒေသ မဟာနိဒ္ဒေသ စူဠနိဒ္ဒေသ ပဋိသမ္ဘိဒါမဂ် နေတ္တိ မိလိန္ဒပဉှာ ပေဋကောပဒေသ
၃. အဘိဓမ္မာပိဋက
ဓမ္မသင်္ဂဏီ ဝိဘင်း ဓာတုကထာ ပုဂ္ဂလပညတ် ကထာဝတ္ထု ယမိုက် ပဋ္ဌာန်း
အဋ္ဌကထာ ဋီကာ ပရိတ်

သဗ္ဗညုဘုရားရှင်တို့ ပွင့်တော်မူသည်ဖြစ်စေ, ပွင့်တော်မမူသည်ဖြစ်စေ အလုံးစုံသော သင်္ခါရတရားတို့၏ မမြဲခြင်း “အနိစ္စသဘော, ဆင်းရဲခြင်း “ဒုက္ခသဘော, အမြဲထာဝရတည်တံမှုမရှိခြင်း “အနတ္တသဘောတို့ သဘာဝအားဖြင့် တည်သည်။ အဖြစ်, မြဲသည်၏အဖြစ်အားဖြင့် တည်ရှိနေပုံ၊ ယင်းသဘာဝဓမ္မတို့ကို သဗ္ဗညုဘုရားရှင်က ထူးသောဉာဏ်ဖြင့် ထိုးထွင်း၍ သိတော်မူခြင်း၊ ဉာဏ်ဖြင့်သက်ဝင်၍ သိတော် မူခြင်းကြောင့် “သဗ္ဗေ သင်္ခါရာ အနိစ္စာ, သဗ္ဗေသင်္ခါရာ ဒုက္ခာ, သဗ္ဗေ ဓမ္မာ အနတ္တာ”ဟု ဟောတော်မူပုံ အစရှိသည်ဖြင့် လက္ခဏာတစ်ပါးစီကို အသီးအသီး ခွဲခြား၍ ဟောတော်မူသည့်သုတ်။