"တောင်အမေရိက" ၏ တည်းဖြတ်မှု မူကွဲများ

အ​ညွှန်း​သို့ ခုန်ကူးရန် ရှာဖွေရန် ခုန်ကူးမည်
၁၅ ဘိုက် ဖယ်ရှားခဲ့သည် ,  ပြီးခဲ့သည့် ၁ နှစ်
စာသား ရ ကို ၇ နဲ့ပြင်
အရေးမကြီး
(စာသား ရ ကို ၇ နဲ့ပြင်)
စာတွဲများ: မိုဘိုင်းလ် တည်းဖြတ် မိုဘိုင်းလ် ဝက်ဘ် တည်းဖြတ် အဆင့်မြင့် မိုလ်ဘိုင်းတည်းဖြတ်
သည်။ ယင်းတို့မှာ ဗရာဇီး၊ ဗင်နီဇွီးလား၊ ကိုလုံးဘီးယား၊
အက်ကွာ‌ဒေါ၊ ပီရူး၊ ဗိုလစ်ဗီးယား၊ ချီလီ၊ အာဂျင်တီးနား၊
အုရူ‌ဂွေးနှင့် ပါ၇‌ဂွေးတို့ဖြစ်၏။ပါရဂွေးတို့ဖြစ်၏။ ကိုလိုနီနယ်များဟူ၍လည်း
ယခုထက်တိုင် ကျန်ရှိ‌နေ‌သေးရာ ယင်းတို့မှာ ဗြိတိသျှ၊
ပြင်သစ်နှင့် ဒပ်ချအစိုးရတို့က အသီးသီးပိုင်ဆိုင်‌သော ဂီယား
လမ်း ခက်ခဲမှု‌ကြောင့် ထိုသစ်ပင်များကို ခုတ်လှဲ‌ရောင်းချခြင်း မပြုနိုင်‌ချေ။
 
လွင်ပြင်‌ဒေသ၏ တတိယအပိုင်းမှာ ပါရာနာ၊ ပါ၇‌ဂွေးနှင့်ပါရဂွေးနှင့်
အုရူ‌ဂွေး မြစ်ဝှမ်း‌ဒေသများပင်ဖြစ်၏။ ဤလွင်ပြင်‌ဒေသသည်
အာဂျင်တီးနား၊ ပါ၇‌ဂွေး၊ပါရဂွေး၊ အူရူ‌ဂွေးနှင့် ဗရာဇီး‌တောင်ပိုင်း‌ဒေသ
များကို လွှမ်းခြုံတည်ရှိ၏။ ‌မြေဩဇာထက်သန်း‌ခေါင်းမွန်၍‌မြေဩဇာထက်သန်​ကောင်းမွန်၍
ရှည်လျား‌သော မြက်ပင်များ ‌ပေါက်‌ရောက်‌လေသည်။ မိုးနည်း
ပါးသည့်အပိုင်း၌ သာမန်မြက်ခင်းများရှိသည်။ အ‌ရှေ့‌တောင်ပိုင်း
လွင်ပြင်‌ဒေသ၌ မိုး‌ကောင်း၍မျှတ၏။ သို့ရာတွင် အတွင်းဘက်
အန်းဒီး‌တောင်တန်း၌မူကား မိုးနည်းပါးသည်။ ပါ၇‌ဂွေးနိုင်ငံနှင့်ပါရဂွေးနိုင်ငံနှင့်
အာဂျင်တီးနားနိုင်ငံ ‌မြောက်ပိုင်းတို့၌ ‌နွေရာသီတွင် အလွန်ပူ
ပြင်း၏။
လူများလာ‌ရောက်‌နေထိုင်စ ပြုကြပြီးလျှင် လယ်ယာကိုင်းကျွန်း
လုပ်ငန်းများကို လုပ်ကိုင်ကြ‌လေသည်။ မီးရထားလမ်းများကို
၁၈ရဝ၁၈၇ဝ ပြည့်နှစ်တွင် စတင်‌ဆောက်လုပ်ခဲ့ကြရာ ယခုအခါ
မီးရထားလမ်းများသည် ပိုက်ကွန်ကဲ့သို့ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ယှက်
လျက်ပင် ရှိ‌နေ‌လေပြီ။
သယ်ယူပို့‌ဆောင်‌ရေးလုပ်ငန်းတွင် များစွာ အ‌ထောက်အပံ့ရ
သည်။ ပင်လယ်ကူး သ‌င်္ဘောကြီးများသည် အမ္မဇုန်မြစ်အတွင်း
သို့ မိုင်‌ပေါင်း ၁၀၀၀ အထိ ခုတ်‌မောင်းနိုင်၍ သ‌ဘေင်္ာအငယ်သ‌င်္ဘောအငယ်
စားများမှာ မြစ်ဝမှ မိုင် ၁ရဝ၀၁၇ဝ၀ ကွာ‌ဝေး‌သော ပီးရူးနိုင်ငံ
အတွင်းရှိ အီကီးတိုးမြို့အထိ ဆန်တက်နိုင်ကြ‌လေသည်။
ဤ‌ဒေသ၌ မီးရထားလမ်း အနည်းငယ်သာရှိ၍
ခြင်းသည် မီးရထားလမ်း ‌ဖောက်လုပ်‌ရေးလုပ်ငန်းကို ခက်ခဲ
‌စေ၏။ သို့ဖြစ်၍ တစ်နယ်မှတစ်နယ်သို့ ကူးသန်းသွားလာ‌ရေး
အတွက် ‌လေ‌ကြောင်းခရီးကို အားကိုးပြုကြ၇‌လေသည်။အားကိုးပြုကြရလေသည်။
 
‌တောင်အ‌မေရိကတိုက်စာ‌ပေ။ ။
ရှိ လီမာမြို့‌တော်တို့သည် ပညာဗဟုသုတအရာတို့၌ အချက်
အခြာ‌ဒေသများ ဖြစ်ခဲ့‌လေရာ၊ ထို‌ခေတ်၌ ‌ပေသရို‌သေအိုညာ
(ခရစ် ၁၅ရ၁၁၅၇၁ ခုနှစ်)အမည်ရှိ ချီလီပြည်နယ်သား ကဗျာ
ဆရာ၏ အဲပစ်ကဗျာသည် ၁၅၉၆ ခုနှစ်တွင် များစွာ ထင်‌ပေါ်
‌ကျော်‌စော လာခဲ့သည်။ ၁ရ၁၇ ရာစုနှစ်၌မူ ပြဇာတ်များ ‌ခေတ်စား
လာ၍၊ ဟွန်းရူးအီး‌သေအားလားကွန်းသည် ထင်ရှား‌သော
ပြဇာတ်ဆရာကြီးဖြစ်ခဲ့သည်။ ထိုပြင် ထို‌ခေတ်က အဓိပ္ပါယ်
ကြ‌လေသည်။ ၁၉ ရာစုနှစ်‌နောက်ပိုင်း၌ ‌တောင်အ‌မေရိကတိုက်
၏ဇာတိကို ‌ဖော်ပြရာဖြစ်‌သော မြင်းစီးသူရဲ နွား‌ကျောင်းသား
‌ဂေါင်ချိုတို့၏ဘဝကို ဖွဲ့နွဲ့သည့်ကဗျာများသည် အာဂျင်တိုင်ပြည်အာဂျင်တိုင်းပြည်
နယ်တွင် ထွန်းကားလာ‌လေသည်။
 
၂၁၂၂

တည်းဖြတ်မှုများ

လမ်းညွှန်မီနူး