ပျောက်သောသူ ရှာလျှင်တွေ့၊ သေသောသူ ကြာလျှင်မေ့

ပျောက်သောသူ ရှာလျှင်တွေ့၊ သေသောသူ ကြာလျှင်မေ့ သည် မြန်မာဆိုရိုးစကား ဖြစ်သည်။

အဓိပ္ပာယ်

“ပျောက်သောသူ ရှာလျှင်တွေ့၊ သေသောသူ ကြာလျှင်မေ့” ဆိုသည်မှာ ပျောက်ဆုံးသွားသူကို ကြိုးစားရှာဖွေပါက ပြန်လည်တွေ့ရှိနိုင်သော်လည်း သေဆုံးသွားသူကို အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ တဖြည်းဖြည်း မေ့လျော့သွားတတ်သည်မှာ သဘာဝဓမ္မတာပင်ဖြစ်သည်ဟု ဆိုလိုသည်။ ဤဆိုရိုးစကားသည် လူသားတို့၏ စိတ်သဘာဝကို ထင်ဟပ်စေသည်။ ပျောက်ဆုံးသွားသူကို မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ရှာဖွေနိုင်သော်လည်း သေဆုံးသွားသူနှင့် ပတ်သက်၍ မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့သည့်အတွက် အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ဝမ်းနည်းမှုသည် တဖြည်းဖြည်း လျော့ပါးသွားတတ်သည်။ သို့သော် လုံးဝမေ့လျော့သွားခြင်းဟု မဆိုလိုဘဲ အမှတ်တရများအဖြစ် ကျန်ရှိနေမည်ဖြစ်သည်။ ဤဆိုရိုးစကားသည် ဆုံးရှုံးမှုနှင့် ဝမ်းနည်းမှုများကို ရင်ဆိုင်နေရသူများအား သဘာဝ၏ ဖြစ်စဉ်ကို လက်ခံနိုင်ရန်နှင့် စိတ်သက်သာရာ ရရှိစေရန် ရည်ရွယ်၍ ပြောဆိုလေ့ရှိသည်။

ကိုးကားချက်များ

• “ပျောက်တဲ့သူရှာလျှင် တွေ့သတဲ့၊ သေတဲ့လူ ကြာလျှင်မေ့ကြပါသည်။ သည်ကနေ့မုချ ညာဘက်မျက်ခုံးလှုပ်သောကြောင့် အဟုတ်ပင် တွေ့ရပါလိမ့်မည်။”
• “ပျောက်သောသူ ရှာလျှင်တွေ့၊ သေသောသူ ကြာလျှင်မေ့ ဆိုသည့်အတိုင်း ခင်ခင်မှာ မိခင်ဆုံး၍ လေးလခန့်ကြာလျှင် တရားနှင့်သူမို့ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်လာရာ…၊”